Vaktiyle bir derviş, nefisle mücadele
makamının  sonuna gelir. Meşrebin
usulünce bundan sonra her türlü süsten,
gösterişten  arınacak, varlıktan
vazgeçecektir.Fakat is yamalı bir hırka
giymekten  ibaret değildir. Her türlü
görünür süslerden arınması
gereklidir.. . Saç,  sakal, bıyık, kaş, ne
varsa hepsinden. Derviş, usule
uygun hareket eder,  soluğu berberde
alır.- Vur usturayı berber efendi,
der.Berber dervişin  saçlarını kazımaya
baslar. Derviş aynada kendini
takip etmektedir. Başının  sağ kısmı
tamamen kazınmıştır. Berber tam diğer
tarafa usturayı vuracakken,  yağız mi
yağız, biçkin mi biçkin bir kabadayı
girer içeri. Doğruca dervişin  yanına
gider, başının kazınmış kısmına
okkalı bir tokat atarak:- Kalk  bakalım
kabak, kalk da tıraşımızı olalım,
diye kükrer. Dervişlik bu...  Sövene dilsiz,
vurana elsiz gerek. Kaideyi
bozmaz derviş. Ses çıkarmaz,  usulca
kalkar yerinden. Berber mahcup, fakat
korkmuştur. Ses çıkaramaz. Kabadayı
koltuğa oturur, berber tıraşa baslar.
Fakat küstah
kabadayı tıraş esnasında da sürekli
aşağılar dervişi, alay eder:'Kabak
aşağı, kabak yukarı.'Nihayet tıraş biter,
kabadayı dükkândan çıkar. Henüz
birkaç metre gitmiştir ki, gemden
boşanmış bir at arabası yokuştan aşağı
hızla üzerine gelir. Kabadayı şaşkınlıkla
yol ortasında kalakalır. Derken,
iki atin ortasına denge için yerleştirilmiş
uzun sivri demir karnına
dalıverir. Kabadayı oracığa yığılır, kalır.
Ölmüştür. Görenler çığlığı
basar.Berber ise şaşkın, bir manzaraya,
bir dervişe bakar, gayri ihtiyarî
sorar:- Biraz ağır olmadı mı derviş
efendi? Derviş mahzun, düşünceli cevap
verir:- Vallahi gücenmedim ona. Hakkimi
da helal etmiştim. Gel gör ki
kabağın bir sahibi var. O gücenmiş olmalı
Hikâye böyle...Ama hayat da böyle...
Ensemize, kafamıza vurup vurup dalga
geçen sahte kabadayıların,
kabağın da bir sahibi olduğunu, bu
sahibin de en affetmeyeceği şeyin kibir
ve kul hakki yemek olduğunu unutmaya
başlayanlar,anlayacaklardır

Gününüz , ömrünüz güzel olsun..