Bir Taksi Yolculuğu

Ana Menu

ANA MENU

SAĞLIK OZEL

FETHİYE

Şu anda 4 konuk çevrimiçi

Üç Günlük Tahminler

Tüm Iller

Bir Taksi Yolculuğu

Yirmi yıl önce geçimimi taksicilik yaparak
kazanıyordum. Bir
keresinde, saat sabaha karşı 02.30'da bir yolcu
aldım; adrese
vardığımda, giriş katındaki bir pencerede görülen
tek ışığın dışında
bütün bina kapkaranlıktı.
Bu şartlar altında, çoğu taksi şoförü bir iki sefer
korna çalar, bir
dakika bekler, sonra çeker giderdi.

Fakat ben, taşıma aracı olarak yalnızca taksiye
bağlı pek çok fakir
insanla karşılaşmıştım. Eğer etrafta tehlike kokusu
yoksa, her zaman
kapıya giderdim. Bu yolcu belki de benim yardımıma
ihtiyaç duyacak
biridir, diye düşünürdüm kendi kendime.

Onun için kapıya gittim ve çaldım, "Bir dakika",
diye yanıt verdi
zayıf, yaşlıca bir ses. Yerde birşeyin sürükleyerek
çekildiğini
duyabiliyordum.

Uzun bir aradan sonra, kapı açıldı. Önümde 80'li
yaşlarında, ufak
tefek bir hanım duruyordu. Sanki 1940'ların
filmlerinden çıkmışçasına,
emprime bir elbise giymişti ve başına da ön tarafına
tül tutturulmuş
yuvarlak bir şapka takmıştı.

Yanında küçük, plastikten bir valiz vardı. Daire
sanki içinde
yıllardır hiç yaşanmamış gibi bir görünüme sahipti.
Bütün eşyalar
çarşaflarla örtülüydü.
Duvarlarda saat, süs eşyası ya da tezgahın üzerinde
kap-kaçak yoktu.
Köşede, içi fotoğraf ve cam bardaklarla doldurulmuş
bir karton kutu
duruyordu.

"Çantamı arabaya kadar taşır mıydınız?" dedi. Valizi
arabaya götürdüm,
sonra kadına yardım etmek üzere döndüm. Koluma girdi
ve yavaşça arabaya
yürüdük. Nezaketimden ötürü teşekkür edip duruyordu.
"Bir şey değil",
dedim ona. "Ben yalnızca anneme nasıl davranılmasını
istiyorsam
yolcularıma o şekilde davranmaya gayret ediyorum."

"Ah, ne kadar iyi bir çocuksun sen," dedi. Arabaya
bindiğimizde, bana
adresi verdi, sonra, "Şehrin içinden gitmemiz mümkün
mü?" diye sordu.

"Orası kestirme değil," diye cevap verdim hemen.

"Benim için fark etmez," dedi. "Acelem yok.
Güçsüzler yurduna
gidiyorum."

Dikiz aynasından baktım. Gözleri parlıyordu.
"Ailemden kimse kalmadı,"
diye sözünü sürdürdü. "Doktor çok fazla zamanım
kalmadığını söylüyor."

Yavaşça uzanıp taksimetreyi kapattım.

"Hangi yoldan gitmemi arzu edersiniz?" diye sordum.

Ondan sonraki iki saat boyunca şehirde dolaştık.
Bana bir zamanlar,
asansör işletmeni olarak çalıştığı binayı gösterdi.
Yeni
evlendiklerinde kocasıyla birlikte oturdukları
mahallede gezindik.
Arabayı, genç kızlığında dansa gittiği bir zamanlar
balo salonu olan
mobilya ambarının önünde durdurmamı istedi.

Arada bir belirli bir binanın veya bir köşenin
önünden geçerken
yavaşlamamı rica edip, gözlerini karanlığa içine
dikerek, hiç bir şey
söylemeden öylece oturup baktı.

Güneşin ilk ışıkları ufukta belirmeye başlamıştı ki,
birden "Yoruldum.
Gidelim artık," dedi.

Sessizlik içinde bana vermiş olduğu adrese gittik.
Sütunlu girişi olan
alçak bir binaydı, hastaların iyileşmek için gittiği
sağlık evlerine
benziyordu.

Araba durur durmaz, iki hademe çıkarak yanımıza
geldi. Merak ve
dikkatle kadının her hareketini izliyorlardı. Onu
bekliyor
olmalıydılar. Bagajı açarak küçük valizini kapıya
götürdüm. Kadın
tekerlikli iskemleye oturtulmuştu bile.

"Borcum ne kadar?" diye sordu, çantasına uzanarak.

"Borcunuz yok," dedim.

"Geçiminizi sağlamanız gerek," diye cevap verdi.

"Başka yolcular var," dedim. Neredeyse hiç
düşünmeden eğildim ve onu
kucakladım. Bana sımsıkı sarıldı.

"Yaşlı bir kadına küçük bir mutluluk yaşattınız,"
dedi. "Teşekkür
ederim."

Elini sıktım, sonra loş sabah ışıklarının içine
yürüdüm. Arkamda bir
kapı kapandı. Bir hayatın kapanış sesiydi bu.

O vardiyamda artık hiç müşteri almadım. Amaçsızca,
düşüncelerimde
kaybolmuş dolaştım. Günün geri kalan kısmında hemen
hiç konuşamadım. Ya
o kadıncağız öfkeli bir şoföre ya da vardiyasını
bitirmek için acele
eden bir şoföre rast gelseydi? Ya ben yolculuğu
reddetseydim veya bir
kere korna çalıp sonra da çekip gitseydim?

Şöyle bir yeniden gözden geçirdiğimde, aklıma
hayatımda bundan daha
önemli yaptığım bir şey gelmedi.

Hayatımızın önemli anların etrafında geliştiğini
düşünmeye
şartlanmışızdır.
Fakat önemli anlar bizi genellikle habersiz yakalar
--- başkalarının
önemsiz sayabileceği bir biçimde güzelce paketlenmiş
olarak.

INSANLAR NE YAPTIĞINIZI VEYA NE SÖYLEDIĞINIZI TAM
OLARAK
HATIRLAMAYABILIRLER, FAKAT KENDILERINI NASIL
HISSETTIRDIĞINIZI DAIMA
HATIRLARLAR. *