Soğuk bir kış sabahı sahilde bulunan küçük bir koydan bir balıkçı
filosu denize açıldı. Öğleden sonra büyük bir fırtına koptu ve gece
olduğunda balıkçı teknelerinden hiçbirisi limana dönememişti.
Bütün gece boyunca eşler, anneler ve çocuklar  ellerini ovuşturup,
kaybolan sevdiklerini kurtarması için Allah'a yakararak rüzgâra
açık kıyıda bir aşağı bir yukarı dolandılar. Bu sıkıntılı durumda, bir
de kulübelerden birinde yangın çıktı, erkekler olmadığı için
yangını söndürüp kulübeyi kurtarmak mümkün olmadı.  
 
Ancak gün ışıdığında, herkesin sevinçle gördüğü gibi, balıkçı
teknelerinin tümü de sağlam olarak limana döndü. Fakat orada
ümitsiz bir kişi vardı. Bu kişi yangında evi kül olan adamın eşiydi.   
 
Kocası karaya çıkarken şöyle bağırıyordu, "Aman Allah'ım,
mahvolduk!  Evimiz, içindeki her şeyle birlikte yangında kül oldu!"
Adam ise, kadını şaşırtan şu sözleri haykırdı, "Allah'a şükürler
olsun! Yanan kulübemizin ışığı sayesinde bütün tekneler yolunu
buldu ve salimen limana döndük."