Eve geldiginde gunes batmis, karanlik dunyaya hakim olmaya baslamisti.

Dogrusu, eve gelisinde duydugu guven ile eve kapanacak olmasiyla olusan baska bir sey yapamamanin caresizligi ilginc bir ikilem yasatiyordu.

Yasinin otuzaltiyi devirmeye yaklastigi bugunlerde nasil olup da hala bekar kaldigini dusunuyordu. Evlenmemek mi istemisti? Hayir, bunu soyleyebilmesi icin korkunc bir yalanci olmasi lazimdi. Bu yasa gelmesine ragmen ailesinen kopamamis, kendi ayaklari uzerinde durabilecegi halde kendisini koruyacak birilerinin olmasini yeglemisti. Ailesinden aldigi simartilmaya yakin sevgi onun evden kopmasina engel oluyordu. Dogrusu, ilgiye ve sevilmeye de cok ihtiyaci vardi.

Ilk bakista; kendine guvenli, guclu ve ne yaptigini bilen bir goruntu ciziyordu. Bazen buna kendisi de inaniyordu. Kendi icinde buyutugu bir cok korku ve zayifligi hatirlamak bile istemiyor, bunlari hemen dusunce dunyasindan kovuyordu. Bir an once kendisini sevecek, kendisini guven icinde hissetirecek bir ask ve bir evlilik istiyordu. Ne kadar gucsuz oldugunu hatirlamak istemiyordu. Artik dayanma gucunun son anlarina geldigini itiraf etmek istemiyordu. Evliligi bir kurtulus olarak goruyordu. Onu sevecek birinin olmasi sartiyla… sevmekten cok sevilmek istiyordu. Neden bu kadar sevilme icgudusu ile dolu oldugunu ise bir turlu anlayamiyordu.

Bir seyleri bir an once bulabilmek icin cok hizli hareket ediyor, cok sey bekliyor, iliskileri birer birer tuketirken, bu tukenislerle kendi umudunu da giderek en asagi cekmeye basliyordu. Mutsuz oldugunu itiraf etme noktasina geliyorken, mutsuz olmasina neden olan olgulari bir turlu tanimlayamiyordu.

Bir cok zaman; gecenin icinde,dusuncelere dalmisken, kendianlaminin ne oldugunu anlamaya calisiyordu. Daha dogrusu, ne ise yaradigini, bu yasam icinde kime ne anlam ifade ettigini bulmaya calisiyordu. Aslinda bu ; kendisinin yasam icinde hic bir degerinin olmadigini dusunmeye basladiginin ipuclariydi.

Yasadigi butun iliskiler istisnasiz cok kisa suruyordu. Buna bir anlam verebilseydi keske. Guzel bir kadin sayilabilecegini kendisine yonelen bakislardan anlamayacak kadar kor degildi. Birlikte oldugu erkege cinsellik dahil her mutlulugu veriyordu. Bazen bu anlamda kendini mi mutlu etmeye calistigini yoksa sadece o erkegin kendisini sevmesi ve onu birakmamasi icin bu sekilde davrandigini artik kendisi de kestiremiyordu. Belki de ozellikle cinsel yasamda kendisinin hic yasamak istemeyecegi bir cok davranisi bu yuzden seviyor gibi davraniyordu. Acaba boyle miydi? Hayir, hayir; bunu severek yaptigina kendisinin de inanmasi lazimdi. Eger sirf o erkegi elinde tutmak icin bunlari yaptigini dusunmeye baslarsa o zaman kendisinden utanmaya baslayabilirdi.

Birilerinin ona ihtiyac duyma olgusu onu canli tutabiliyordu. Eger birileri ona ihtiyac duyuyorsa bu yasamda bir anlam ve gereklilik ifade edebilirdi.

Bu ise degersiz oldugu fikrini biraz avutabilirdi. Peki hangi ask ve hangi evliligi bir ihtiyac olgusu uzerine kurabilirdi ki? Aslinda su anda kendisine guven verecek bir iliskiyi yakalayabilse butun bunlari unutmaya hazirdi.

Peki neden illaki birilerinin ona ihtiyac duymasini istiyordu ki? Hele her iliskisinde kendisini ve sevgisini sevdigi erkege butunuyle vermisken arzuladigi degeri alamamis ve terkedilen konumda olmustu. Bunu dusununce aglamakli oluyordu. Bir turlu aslinda kendisinin kendine deger vermedigini, deger verilecek ozelliklerinin olmadigina inandigini dusunemiyordu. Kendi kendine deger vermezken hangi iliskide birileri bu hissedisleri algiladiginda kendisine deger verebilirdi ki? Birlikte oldugu erkegi elinde tutabilmek icin kendisinde varolan herseyi birden verdigi ve bir sure sonra artik verecegi bir sey kalmayinca, iliskilerinin tikanma noktasina geldigini goremiyordu.

Iyi de; kendisi her an yeniden butun sevgisini vermeye devam edebilirdi… Neden iliski tukensindi ki? Yoksa birlikte oldugu erkekler ona kendisinin onlara baktigi degerde ve anlamda bakmamislar miydi? Hayir; bu onun kanini dondurabilecek bir gercek olurdu. Bu gercegi kaldiramazdi.

Cinsel anlamda kullanilan bir kadin olma durumuna dusmek gerceklerin en korkuncu olabilirdi. Kendisi deger verilecek bir insandi. Peki ya kendi kendine o degeri veriyor muydu? Butun iliskilerinde sadece ihtiyac hissetme ve duzen kurma istegi ile davranmasi birazcik da kendisinin yaptigi dusunsel hatalardan olamaz miydi?

Hayatta yalniz kalmaktan cok korkuyordu. Bu yuzden deger gormeliydi.

Birileri ona deger verirse ondan ayrilmazlardi. Aslinda arkadas iliskilerinde de deger gorebilme olgusuyla hareket ediyor ve dostlari icin yapamayacagi hic bir sey olmayan insan tanimlamasina giriyordu. Dostlarini cok sevdigi icin mi yapiyordu bunu, yoksa ihtiyac duyulabilen bir insan olma duygusunun tatmini ve karsilik olarak deger verilme algisinin doyurulmasi miydi esas olan? Bu sorguyu arkadasliklarinda ya da ask iliskilerinde ve hatta ailesiyle olan iliskilerinde yapabilse belki de butun iliskilerinde belirleyici noktanin bu oldugunu gorebilecekti.

Bir yandan uyanis icinde olmak istiyor, ben kimim ve ne ise yararimin cevaplarini bulmaya calisiyor, ama ayni anda kendisinin degersiz oldugu fikrinin kendisine butun bunlari yaptirdigini goremiyordu. Kendi varligina kendisi deger vermezken hangi uyanis gerceklesebilirdi ki? Uyanis enerjisi insanin kendisini kesfetmesi ve ne kadar degerli oldugunu anlamasiyle baslayan ve kuvvetlenen bir yuruyustur oysa.

Birilerinin ona ihtiyaci oldugu fikrini yasatmak istemesi aslinda onun da birilerine ihtiyac duymasi anlamina geliyordu. Birilerinin ona deger vermesi icin kendisini tuketircesine kendisini sunmasi aslinda kendi icinde varliginin degersiz oldugu bilincini yaratiyordu. Uyanis, ancak bu iki olgunun farkindaligina varmasi ile baslayacak bir surecti. Simdilik butun bu sorgulari kapattigi gecici iliskiler yumagi vardi. Biraz daha erteleyebilirdi belki anlamalari. Ne kadar erteleyebilirdi acaba?

Netten ciktiginda, sohbet ettigi erkegin ona verdigi ilgiyi teselliye ceviriyordu. Yatagina uzandi, bu erkek ona inandigi ilgiyi veriyordu. Evet bu defa gercekten arzuladigi iliskiyi yakalayabilirdi. Uykuya yenik olmaya basladigi o ilk anlarda kafasinin karmakarisik oldugunu sadece gece biliyordu. Bir uyanis daha gecici bir iliskinin derinine gomuluyordu