AYSE ARMAN' DAN

>>>>>Bir kadının Aşkı...
>>>>>Karımı 1998'in sonbaharında kaybettim... Yedi senelik evliliğimizin
>>>>>iki senesini kanser tedavisi için hastanelerde geçirmiştik. Karım,
>>>>>her evlilik yıldönümümüzde ikimizin fotoğrafını çerçeveler,"Bunlar
>>>>>bizim hayatımızın gölgeleri"derdi..
>>>>>Öldüğünde, yedi tane resmimiz vardı. 97'in bir gecesinde onu aldattım.
>>>>>Oysa ona sürekli onu ne kadar çok sevdiğimi ve sonsuza kadar sadık
>>>>>kalacağımı söylerdim. Ölmeden iki hafta önce yine aynı şeyi
>>>>>tekrarladım. Tuhaf bir gülümsemeyle baktı bana ve sadece:
>>>>>"Biliyorum" dedi.
>>>>>İzmir'e kar yağdığı gün, yani bir ay önce,
>>>>>evdeydim.Fotoğraflarımıza bakıyordum yine... Her çerçevenin altında
>>>>>bir harf olduğunu ilk kez o gün fark ettim. -A. -R. -K. -A. -S. -I. -N.
>>>>>Gerisi için yılları yetmemişti. Ama sanırım "Arkasına bak"yazmaya
>>>>>filan niyetlenmişti. Hemen çerçevelerin arkasına baktım. Hiçbir
>>>>>şey yoktu. Sonra birşey dürttü beni, hepsini teker teker söktüm.
>>>>>İnanabiliyormusunuz,her birinin arkasından bir mektup
>>>>>çıktı!Geçirdiğimiz her sene için sevgi dolu sözler yazmıştı.
>>>>>1997'deki resmimizin içinden çıkan zarf ise simsiyahtı. Ve içinden
>>>>>şu sözler çıktı:"14 Mart 1997/Gözlerin bana başka birine dokunmuş
>>>>>gibi baktı/Söylemene gerek yok,biliyorum..."
>>>>>2002'deyiz. Onu kaybedeli 4,aldatalı 5 yıl oluyor.İçim acıyor şimdi.
>>>>>Çünkü kadınlar biliyor, hissediyor... seviyorum diyenin
>>>>>sevgisinden şüphe et, çünkü; aşk sessiz,sevgi dilsizdir...